On the road...

Vandaag vertrekken we uit El Médano en rijden we langs de kust richting het Noorden. Als we half 9 aan het ontbijt zitten weten we nog niet dat dit een wel heel 'aparte' dag gaat worden...

Rond 10 uur hebben we de spullen ingepakt en checken we uit. We hebben inmiddels besloten om niet de snelweg TF-1 met wat sight-seeïng punten te nemen, maar toch de oude TF-28 route, die wel, soort van, ongeveer parallel met de snelweg loopt, maar dan meer aan de voet van de bergen. We zijn zo'n 15 x met de auto naar Frankrijk geweest, we hebben ongeveer 24 weken rondgetrokken in de V.S met een routeplanner en een ouderwetse kaart op schoot en zijn nog nooit verkeerd gereden. Sinds we Google maps gebruiken rijden we regelmatig verkeerd, zo dus ook vandaag. Al na een kleine 10 minuten gaat het mis en rijden we toch op de TF-1, hahaha. Bij de 1e de beste afslag corrigeren we de boel en komen we alsnog op de TF-28 terecht. De TF-28 oftewel "Carretera Vieja", wat oude weg betekent, is zo'n 100km lang en heeft meer dan 1000 bochten.

Onze 1e stop is ter hoogte van Arico.

Vanaf dit punt kunnen we het Windpark Finca San Juan zien liggen aan de kust.

We hebben trek in koffie, komen door weet ik veel hoeveel dorpjes, maar nergens een terrasje te bekennen. Nog gekker, we zien geen winkels én geen mensen en eerlijk gezegd op een enkele tegenligger na komen we ook geen andere auto's tegen.

We stoppen ook nog bovenaan de Valle de Güímar waar we een prachtig uitzicht hebben over de vallei.

Cardon cactus in bloei.

We zijn al vroeg, veel te vroeg in het hotel. We kunnen vanaf 15.00u in de kamer en het is nog geen 2 uur. Soms heb je geluk en is de kamer al klaar, maar vandaag dus niet. We checken wel in, krijgen een Premium/all-inclusive polsbandje en regelen meteen een parkeerplaats voor de deur. Kost wat, maar dan heb je ook wat. We hebben geen zin om ergens langs de straat een parkeerplaats te zoeken. Nu is all-inclusive niet helemaal ons ding hebben we vorig jaar gezien, maar het prijsverschil was zo minimaal dat we toch maar weer gezwicht zijn en nu komt dat meteen al van pas. In de lobby van de hotel is een koffiebar, dus daar maken we gretig gebruik van. Erg rustig zitten we er niet want we horen sirenes van politie en ambulance in de buurt. Na de koffie lopen we even een rondje door dit mega hotel. ook dat is niet helemaal ons ding, maar zoals al gezegd in ons 'Hotel' verhaal van 9 mei, er is gewoon niet zo veel kleinschaligs op Tenerife. Het hotel bestaat uit 2 gebouwen die tegenover elkaar staan. In het midden ligt een binnentuin met waterval en het zwembad. Aan de overkant van het hotel ligt nog het premium zwembad met sauna en jacuzzi, waar wij met onze premium kamer ook gebruik van mogen maken. Verschil moet er zijn! Als we in de binnentuin lopen (foto's volgen morgen) komen we bij de snackbar terecht. Woojehhh... er is echt van alles. Frietjes, worstjes, hamburgers, pizza, salades, pasta, groente, brood en beleg, fruit, taart, ijs, frisdrank en bier. Holy Moly!! We hebben sinds het ontbijt niets meer gegeten, dus we maken een klein bordje met friet en knakworst en nemen een ijsje na. Glaasje limonade erbij et voila. Als de buikjes weer een beetje gevuld zijn besluiten we bij het premium zwembad aan de overkant te gaan kijken en dan zien we dat er 2 ambu's en 2 politiewagens voor de deur van het hotel staan. Als we richting het zwembad lopen staat de deur open, we gluren even naar binnen om naar het zwembad te kijken en zien dan dat het ambu personeel een meneer aan het reanimeren is. Ajjj, das nie goe! We komen later wel even terug.

Om 3 uur is onze kamer gereed en kunnen we naar boven. Als we op de kamer komen missen we de waterkoker/koffie/thee die bij de kamer horen. Anja dus terug naar de receptie waar ze de mededeling krijgt dat dat zo gebracht wordt. Helemaal prima. 10 minuten later wordt er op de deur geklopt en komt er een roomservice karretje naar binnen gereden. We krijgen niet alleen de waterkoker met de koffie/thee, maar ook een schaal koekjes, chocolade, 2 flesjes water, een fles champagne, een fles rode wijn en 3 verschillende soorten tapenade. Lekker hoor.

We zitten op de hoek van de zesde verdieping met uitzicht over de Atlantische Oceaan én het premium zwembad. Als we met thee/koffie op het balkon gaan zitten en een foto willen maken van onze 'room with a view' zien we dat het uitzicht over het zwembad op dit moment een heel verdrietig uitzicht is. Alle badgasten zijn inmiddels verdwenen uit het het zwembad, alle bedjes zijn leeg, er loopt alleen nog politie en ambu personeel en een wit laken onder een parasol laat zien dat de meneer het niet gered heeft... Hoe vreselijk triest is dit, daar krijgt een mens écht kippenvel van. Het duurt lang, heel lang, veel te lang voor er een rouwauto komt om de meneer op te halen en dan gaat er nog van alles mis, maar dat verhaal bespaar ik jullie. We hebben ons ook even afgevraagd of we dit wel in ons verslag moesten zetten, maar het is een deel van onze dag. Een deel dat we niet zo snel, waarschijnlijk nooit meer, zullen vergeten, dus in onze beleving moest het erin..

Als alles en iedereen, 2,5 uur nadat de ambulances arriveerden, verdwenen is nemen we alsnog de 'room with a view' foto.

Om kwart voor 7 zoeken we het diner buffet op en ohhhh, mennn niet normaal! Er is veel te veel en het ziet er allemaal veuls te lekker uit. Anja heeft salade, zalm met frietjes en nog een salade. Benny houd het bij 2 broodjes met vers gesneden shoarma. De middelste foto laat zien dat de toetjes te lekker waren voor de foto. WAAHAHAHHHH!!

Als we terug op de kamer komen is de balkondeur dicht, zijn de overgordijnen gesloten en liggen er 2 chocolaatjes op het nachtkastje...

Terwijl Anja dit verhaalt typt kijkt Benny de Europa League finale op de laptop.

Deze rare dag zit er bijna op. Voor straks welterusten en tot morgen! Liefs Benny & Anja xx